હરિયાળી ગિર છે...

હરિયાળી ગિર છે રૂડી પવિતર પ્રેમ ઘેલુડી...

ડુંગરા ટોચે દીપતી કેવી સંધ્યા રૂડી સાંજ...

એ... લાલ પાઘડીએ લાડકો રૂડો વીર ઊભો વરરાજ, વાદળિયું વારણા લેતી જાનડિયું જાનમાં કે'તી...

વાયુ ઝપાટે ઝાડવાં ઝૂલે હાલતા હિંચક લઈ...

એ... જમના કાંઠે જાદવા સાથે ગોપીઓ ઘૂમી રઈ, શાદુળાની ડણકું થાતી જાણે જશોદાની છાશ ફેરાતી...

કેસુડાં કે'રી કળીયું ખીલી જાણે ઊગતો સૂરજ રૂખ,

એ... ડુંગરા ટોચે ચાંદલો ઊગ્યો જાણે શિવ શિરે ગંગમુખ,રીંછડીયું ડુંગરા ટૂંકે જોગી બેઠો ચલમું ફૂંકે...

સાયબો છે ગોવાળિયો રે મારો...

સાયબો છે ગોવાળિયો રે મારો સાયબો છે ગોવાળિયો,
હું ગોવાલણ નેહની રે મારી શ્યામ રાધાની જોડલી...

સાયબો ડુંગર ગીરનો રે મારો સાયબો ડુંગર ગીરનો,
હું ડુંગરડાની રીંછડી રે મારા વાલમ સાથે રમતી...

સાયબો શીતળ ચાંદલો રે મારો સાયબો શીતળ ચાંદલો,
હું ચકોરી વનરાની નિરખું વાલીડાને નયનથી...

સાયબો અષાઢી મેહુલો રે મારો સાયબો અષાઢી મેહુલો,
હું વાદળ કેરી વીજળી રે માર વાલમ સાથે દીપતી...

સાયબો ઘેરો ઘુંઘટો રે મારો સાયબો ઘેરો ઘુંઘટો,
હું મોંઘી મરજાદ વાલીડાના સંગમાં હું તો શોભતી...

સાયબો લીલો વડલો રે મારો સાયબો લીલો વડલો,
હું શીળુડી છાંયડી રે મારો આતમ રાજા એક છે...

સાયબો છે ગોવાળિયો રે મારો સાયબો છે ગોવાળિયો,
હું ગોવાલણ નેહની રે મારી શ્યામ રાધાની જોડલી...

મોજમાં રે'વું રે...

મોજમાં રે'વું, મોજમાં રે'વું, મોજમાં રે'વું રે...
અગમ અગોચર અલખધણીની ખોજમાં રે'વું રે...

કાળમીંઢ પાણાના કાળજા વીંધી કૂંપળો કૂટે રે...
આભ ધરા બીચ રમત્યું હાલે એનો ખેલ ન ખૂટે રે...
લે'ર આવે લખલાખ રત્નાકર લૂંટતા રે'વું રે...

કાળ કરે કામ કાળનું રે, એમાં કોઇનું ન હાલે રે...
મરવું ઈ તો મરજીવા જાણે રમતા તાલે રે...
અંત આદિ નવ જાણવા તારે તો તરતાં રે'વું રે...

સંસાર ખોટો કે સ્વપ્નું ખોટું એમાં સૂઝ પડે નઈ રે...
યુગ વિત્યા અને યુગની પણ સદીઓ વહી ગઈ રે...
મર્મી પણ મર્મ ન જાણે કૌતુક કેવું રે...

લાય લાગે તો'યે બળે નઈ એવાં કાળજા કીધાં રે...
વીરડો મીઠો ને દરિયો ખારો એવાં દાખલાં દીધાં રે...
જીવન નથી જંજાળ જીવન છે જીવવા જેવું રે...

ગોતવા જાય તો'યે મળે નહી ગોત્યો ગહન ગોવિંદો રે...
હરિભક્તોને હાથવગો છે પ્રેમ પરખંદો રે...
એવા દેવને દીવો કે ધૂપ શું દેવા દીલ દઈ દેવું રે...

રામકૃપા એને રોજ દીવાળી રંગના ટાણા રે...
કામ કરે એની કોઠીએ કોઇ 'દી ખૂટે નહિ દાણા રે...
કદી'યે આળસુ થઈને નવ આયખું ખોવું રે...

મોજમાં રે'વું, મોજમાં રે'વું, મોજમાં રે'વું રે...

જવાબદારી...આપણી ફરજ નથી?

આપણે ત્યાં ઘણી વાર એવી વાતો થાય છે કે,

"દેશમાં ઘણી સમસ્યાઓ છે...સરકાર કાંઈ કરતી નથી...ગુંડાગર્દી વધી છે...આતંકવાદ,ચોરી,લૂટ્ફાટ વગેરેના લીધે સામાન્ય માણસો હેરાન થાય છે..."

આના સિવાય પણ ઘણી સમ્સ્યાઓ આપણને નડે છે જેમ કે, ટ્રાફિક,પાણી,રસ્તાઓ,બસ-રેલ,ગંદકી વગેરે વગેરે. અને આપણે લોક કાયમ એમ જ વિચારશું કે આ બધું આપણું કામ નથી. બધા લોકો એમ જ વિચારે છે અને એટલે જ કદાચ આપણે પોતે જ રોજેરોજ અમુક હેરાનગતિઓનું કારણ બનીએ છીએ?

સવારથી ચાલુ કરીએ, તો પાણી પ્રથમ આવે. દરેક ઘરમાં એક વાર તઓ એવું થતું જ હશે, કે પાણીનો બગાડ થાય. અને પાણીની તંગી પડે ત્યારે એમ વિચારીએ કે બાજુવાળા પાડોશીને લિધે ટાંકી ખાલી થઈ ગઈ!અરે ભાઈ,પહેલા પોતે તો વિચારો કે આપણે શું કર્યું?

એના પછી જ્યારે તમે કામ પર જવા નીકળો છો,અને રસ્તામાં ટ્રાફિકને લીધે પડતી તકલીફથી તમે ગુસ્સે થઈ ને લોકો ને અપશબ્દો બોલો, કે મોડું થતું હોવાથી પૂર ઝડપે વાહન હંકારો.અને બધા એમ વિચારે,

"મારા એક્લાના આમ કરવાથી શું થશે?"

અને આમ જ આપણે હેરાન થઈએ.એન કરતાં થોડાક વહેલા નિકળીને,વાહન નિયમીતતાથી ચલાવીને શાંતીથી કામ પર સમયસર ન પહોંચી શકાય?

જરાક વિચાર કરો, કે આપણે કોઇને કાંઈ કહીયે એના પહેલા પોતે જ એનો અમલ ન કરવો જોઇએ?આપણે પોતે ફક્ત પોતાની જ જવાબદારી સમજવાની જરૂર છે. આપોઆપ બધી જ સમ્સ્યાઓનું નિરાકરણ આવી જશે અને બધું વ્યવસ્થિત બનશે. જેમ બસ કે રેલમાં જતી વેળા બીજાને આગળ કરીએ છીએ (पहेले आप, पहेले आप...), તેમ રસ્તા પર વાહન ચલાવતી વખતે પણ કરીએ તો? એમ જ કચરો પણ્ જ્યાં કચરાપેટી હોય ત્યાં જ નાખવો જોઇએ અને પાણીનો બગાડ પણ અટકાવવો જોઇએ. વાહનમાં હેલ્મેટ/પટ્ટો રાખવો જ જોઇએ અને નિયમથી જ વાહન ચલાવવું જોઇએ.

સુખ સાધનો અને સગવડતાઓ જોઈતી હોય, તો એની સામે પોતાની ફરજો અને જવાબદારીનું ભાન પણ આપણને હોવું જ જોઇએ. તો જ સમસ્યાઓનું નિરાકરણ થઈ શકે છે. માત્ર કર ભરી દેવાથી આપણું કામ અટકતું નથી, બીજી બાબતોમાં પણ ધ્યાન રાખવું જરૂરી છે. કદાચ એનાથી બધું તો નહી, પણ થોડું તો સુધરી જ શકે છે!

છેતરે છે લોકો મને...

છેતરે છે લોકો મને છેતરાતો આવ્યો છુ,
લુટે છે લોકો મને, લુટાતો આવ્યો છુ.

નથી આપવાને તુજને કઈ,
પરન્તુ આપવાને તુજને કઈ વેચાતો આવ્યો છુ.

મેળવી શકી નથી મન્જિલે પ્રેમ,
ને જમાના મા બદનામ થતો આવ્યો છુ.

હું નાટક કરી રહ્યો છું...

ખબર નથી હું શું કરી રહ્યો છું,
જીવી રહ્યો છું કે બી' રહ્યો છું?

આમથી તેમ..જેમ તેમ..
પાગલની જેમ બસ,દોડી રહ્યો છું.

અર્થ છે એનો કંઈ,કે છે એ વ્યર્થ,
જાણ્યા વગર જ્ બધી પળોજણ સહી રહ્યો છું.

જીંદગીની મસ્તી,હું પસ્તીની
જેમ વેચી રહ્યો છું.

ને જાણવા છતાં યે બધું,
હું નાટક કરી રહ્યો છું?

પૈસાનું ગ્રુપ...