રાતે ઉંઘ ન આવે...

રાતે ઉંઘ ન આવે, દીવસે એવા વ્યવહાર ન કરવા

આપનું મુખ જોઇ મનમાં થાય છે,

આપનું મુખ જોઇ મનમાં થાય છે,

ચાંદ પર લોકો અમસ્તા જાય છે.

જાગવાનું મન ઘણુંયે થાય છે.

આંખ ખોલું છું તો સપનાં જાય છે.

આંસુઓમાં થઇ ગયો તરબોળ હું,

આપનું દિલ તોય ક્યાં ભીંજાય છે?

આપ શું સમજો હૃદયની વાતમાં,

આપને ક્યાં દર્દ જેવું થાય છે?

લાખ કાંટાઓ મથે સંતાડવાતે છતાંયે

ફૂલ ક્યાં સંતાય છે?

દુઃખ પડે છે તેનો ‘આદિલ’ ગમ ન કર,

ભાગ્યમાં જે હોય છે તે થાય છે.

‘આદિલ’

જોઈ કુબેરી

જોઈ કુબેરી ભાગ્ય હથેળીમાં ખુશ ન થા, સંભવ છે ખાલી હાથનો કિસ્સો ફરી બને.

તબીબ છું હું તો પોતે,

તબીબ છું હું તો પોતે, શું દર્દ હોય મને?
શું કહેવું લોકને મારે? ગઝલ લખું છું હું.

જીન્દગી જાણે

જીન્દગી જાણે કૅટલા વણાંક આપે છે!

દરેક વણાંક પર નવા સવાલ આપે છે,

શોધતા રહીયે આપણે જવાબ જીન્દગી ભર,

જવાબ મળે તો જીન્દગી સવાલ બદલી નાંખે છે!

સપના નહી

સપના નહી પણ તમારો વીચાર આપજો,

તમારા મા એક થૈ શકે તે પ્રેમ આપજો.

હુ એક નહિ પણ અનેક જન્મ જીવી લૈશ,

જીદગી મા એક વાર તમારો વીશ્વાસ આપજો.

કદર બેફામ

કદર બેફામ શું માંગુ જીવનની એ જગત પાસે,
કે જ્યાંનાં લોકો સૌ કેવળ મરેલાને વખાણે છે.

બેફામ